วันเวลาเหมือนมันรีบร้อนจัง ไม่นานเองก็จบม.6 ซะหละ
ทำไมเรารู้สึกเหมือนกับว่าเวลามันเร็วเกินจนเราไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำเลย
เราอยากเล่นกะเพื่อน อยากเรียน อยากนั่งโต๊ะไม้เก่าๆที่ใช้มาหลายรุ่นแล้ว อยากได้ยินเสียงอาจารย์ที่พร่ำบ่น ถึงแม้ว่าบางคังมันทำให้เราหลับ อยากกินข้าวแกงร้านป้า อยากนั่งรอเพื่อนอยู่ที่โรงอาหาร อยากเล่นกะเพื่อนที่สนามโรงเรียนที่ไม่รู้เมื่อไรจะซ่อมอีกคั้งนึง
คิดถึงทุกคน คิดถึงทุกความรู้สึก คิดถึงเพื่อน คิดถึงโต๊ะกินข้าวแถวยาวๆ

แต่......
ถึงยังไงเราต้องก้าวต่อไปแม้เราจะยังไม่แน่ใจว่าเราจะก้าวต่อยังไง
แต่........

เราก็รู้ว่าเราจะไม่เดินหลงทางอยู่คนเดียว ยังมีอีกหลายคนคอยจับมือ คอยผลักดันเรา

ถึงแม้ว่า.......
เราไม่อาจมองเห็นสิ่งเหล่านั้นด้วยสายตาของเรา

แต่.............
เราก็รู้สึกมันอยู่ในหัวใจตลอดเวลา
......
......
ขอบคุน ความรู้สึกดีดี สถานที่ดีดี ผู้คนดีดี
......
......
จะคิดถึงและไม่ลืมเลย แม้จะไม่เหลือลมให้ฉันได้หายใจ